Toen de vrienden en vriendinnen van Leni Saris na haar overlijden op negen december 1999 haar huis in Hillegersberg moesten opruimen, had niemand van ons de illusie dat we een 'vergeten manuscript' zouden vinden. Leni was nu eenmaal niet iemand die nog allerlei scripten op de plank had liggen. Want zodra zij klaar was met een verhaal, 'graaide' ik het uit haar handen om het snel uit te geven. Wel wist ik dat ze veel -zo niet alles -bewaarde wat ze had geschreven. Zo ontdekte we nog allerlei juweeltjes als korte verhalen in reeds lang verdwenen vrouwenbladen en ongepubliceerde verhalen.
Zo vonden we wel allerlei notities voor haar nog te schrijven scripten 'Vogelvlucht' en 'Het diamantje van de gouden handjes' maar geen uitgewerkte romans en ook niet (daar had ik wel stiekem op gehoopt, hoewel ik wist dat zij het niet zoek had gemaakt) het verloren gegane manuscript 'Paleis op zolder'.
Tot ik dit verhaal in handen kreeg. Verrast vroeg ik a:an haar trouwste vriendinnen of ze van het bestaan van 'Regine' wisten.
Loes d' Anjou wist er van en wist ook de reden dat Leni nooit er over piekerde het verhaal uit te geven. Het was immers háár vertelling over een superromantische film uit 1934. Dat was in haar ogen plagiaat, daarom kende niemand dit verhaal. De film dateerdt uit 1934, heet ook Regine en is gemaakt door Erich Waschneck naar een boek van Gotfried Keller. Het is me tot heden niet gelukt de film of het boek te bemachtigen.
Maar dit verhaal was onmiskenbaar een Leni Sans. Het is haar stijl, haar woordkeus en haar verbeelding. Van een zeer jonge Leni, maar toch.
Met enige trots kondig ik het debuut van Leni Saris aan, dat zij zelf dateerde op 30 oktober 1935. Uit een ver verleden, maar nog steeds lezenswaardig!

FloorJonkers
Uitgever van Leni Saris sedert 1978