Ik vind het altijd erg prettig, vele brieven van mijn fans te ontvangen en te beantwoorden. Er wordt mij vaak een levensbeschrijving gevraagd. Liever dan over mijzelf vertel ik over mijn werk. Een vrijwel altijd gestelde vraag is: Hoe begon u met schrijven? Toen ik no gop school zat, waar ik een redelijk begaafde leerlinge was, deed ik niets liever dan verhalen schrijven en ik was zelfs al aan een boek bezig, maar het ging wel ten koste van mijn huiswerk. Mijn ouders, die niet wisten of de schrijverij van hun dochter iets zou worden, hebben mij altijd gestimuleerd en mij erg verstandig opgevangen, toen ik als 16-jarige de eerste teleurstelling moest incasseren, omdat ik vanzelfsprekénd mijn eerste schrijfproeve vlot terugkreeg van de uitgever. Hij zag er wel wat in maar 1000 notabene geschreven bladzijden waren hem echt teveel van het goede.

Ik wilde toen meteen stoppen maar mijn ouders zorgden ervoor, dat dit niet gebeurde en nauwelijks van school, verscheen 'Licia zet door', het succes was toen niet direct zo groot. Daarna kwam 't boek 'Leontine' en dit is, tot op deze dag zeer geliefd; heel wat meisjes van toen hebben dat romantische verhaal nog in hun bezit.
Over het schrijven van een boek doe ik gemiddeld drie maanden, maar het kan ook wel eens zo uitkomen, dat ik een halfjaar nodig heb.

Ter oriëntatie van de uitgever schrijf ik op enkele vellen de zg. korte inhoud. Het hele verhaal ligt al in mijn brein kant en klaar, maar het kan toch anders worden als ik eenmaal aan 't schrijven ben. Dat werkt wel eens verwarrend voor de uitgever, die zich voor het laten vervaardigen van de tekening voor de omslag, natuurlijk aan mijn 'korte inhoud' houdt. We controleren even of alles nog wel klopt met die korte inhoud. Ik tik mijn verhaal direct op de machine, en werk dus niet eerst 'in klad'. Het bespaart tijd en mijn vrij snelle vingers kunnen mijn gedachten gemakkelijk bijhouden als ik ze onder woorden breng. De ge-sprekken komen daardoor natuurlijk over.
De schoonheidsfoutjes, zoals een dubbel gebruikt woord in één zin, zie ik bij het goed doorlezen.

Als het manuscript klaar is, gaat het naar Uitgeverij Westfriesland in Hoorn, waar de redacteur en de technische mensen er verder voor zorgen dat mijn werk als boek zijn weg vindt naar de duizenden lezeressen, die na iedere nieuwe titel alweer naar het volgende boek vragen.

Ik werk erg geconcentreerd en als een boek klaar is, moet ik er eerst afstand van nemen alvorens aan een ander boek te kunnen beginnen, de personen uit het boek leven dan nog te sterk voor me. Verder wil ik nadrukkelijk stellen, dat ik geen 'literatuur' schrijf, maar prettige, goedgefundeerde verhalen, ontspanningslectuur, die toch tracht iets mee te geven. De voorbereidingen voor een nieuw boek vragen veel tijd. Het is niet zo moeilijk een geheel gefantaseerd verhaal te brengen maar ik verwerk als vanzelfsprekend veel eigen ervaringen en belevenissen.

Voor 'Edelsteentje' heb ik destijds vakstudieboeken moeten doorworstelen en verschillende juweliers bezocht. De inspiratie voor dat boek kreeg ik door de 'verhalen van vroeger' van mijn vader. Zijn vader, dus mijn grootvader, was 'juwelier, goudsmid en graveur'. Dit, en het oude huis waarin mijn vader heeft gewoond, hebben model gestaan voor dit boek. 'Nu gaat de zon nog onder' en 'Als het licht in de morgen' berusten eveneens op een waar gebeurde geschiedenis. De hoofdfiguren uit deze boeken, 'de familie', een zeer hechte clan, ken ik, het zijn kennissen van mij en het feest, in het eerste boek beschreven, heb ik zelf zo meegemaakt. Dit feest maakte zo'n diepe indruk op mij, dat het boek al geheel in mijn geest bestond, en ditmaal zonder veranderingen, vóór er een letter op papier stond.

Mijn ouders waren zeer muzikaal, mijn vader speelde heel goed piano en schilderde bovendien niet onverdienstelijk; van hen heb ik mijn grote liefde voor muziek geërfd. Muziek speelt dan ook altijd een grote rol in mijn boeken. Door gebrek aan tijd ben ik zelf helaas blijven steken met mijn pianostudie, tot verdriet van mijn ouders.

'De gebroken melodie' vertelt van een héél oud stukje muziek, dat werkelijk zo bestaat en waarschijnlijk ben ik er de enige bezitster van. Sport waar ik met heel veel interesse naar kijk is kunstrijden op de schaats. Ik heb er drie boeken aan gewijd, die op elkaar aansluiten: 'Vleugels en de wereld aan mijn voeten', 'Klatergoud op smalle ijzers' en 'Wervelend op glad ijs'.

In 'Het applaus is voor jou, Isabella', is een jeugdherinnering verwerkt. In mijn tienerjaren had ik een vriendin met ouders, die als artiesten met een gevaarlijk trapezenummer de wereld afreisden.

De 100-jarige plant uit 'Moeders gelukkige plant' heb ik vaak gezien en bewonderd, Annelie en haar Jean Paul hebben bestaan en leerden elkaar inderdaad op de wonderlijke manier kennen, zoals ik heb beschreven. Daar de familie die de oude plant bezat is verhuisd, ben ik hem uit het oog verloren en weet niet of de plant na 100 jaar nog een rol speelt in de familie.

'Mijn dierbare gouden dag' is gedeeltelijk waarheid.
Ik heb twee piepkleine Yorkshire terriers, die, als ze zin hebben, naar de namen Kirsha en Tessa luisteren, namen uit mijn boeken. Nu ik de hondjes in twee boeken heb laten 'opdraven' nl. in 'Schimmetje' en 'Spreek eens met Vincie' deed ik dit uiteraard onder andere namen, Irma en Beauty in 'Schimmetje' en Ukkie in 'Spreek eens met Vincie'. Tot op heden heb ik meer dan 80 boeken geschreven met een enorme oplage van ettelijke miljoenen.

Mijn lezeressen komen uit alle lagen van de bevolking en behoren absoluut niet alleen tot de zg. 'oudere meisjes', Uit de dagelijks binnenkomende post blijkt overduidelijk dat ze van jong tot oud gelezen worden. Een groot deel van de lezeressen bestaat uit volwassenen maar ook uit vrij jeugdig leespubliek. Uit mijn brieven blijkt, dat meisjes tegenwoordig op jeugdiger leeftijd de boeken voor oudere meisjes gaan lezen, en daar is ook niets op tegen.
Als hobby kan ik noemen: Schrijven, maar die hobby is tevens mijn levensvoorwaarde. Verder houd ik erg veel van mijn huis en van gezelligheid, ofschoon ik niet echt 'huishoudelijk' ben aangelegd. Ik denk, dat ik in ieder geval, zo al geen honderd procent huisvrouw, wel een goede gastvrouw ben.
Verder houd ik erg veel van fotograferen en van muziek. Ik houd van klassiek, licht klassiek en ook modern.

Ik ben ook nog 'chef geweest op een notariskantoor. Het was nodig maar ik vond er niets aan. Bovendien werd het zo slopend voor mijn gezondheid een full-time kantoorbaan te hebben en tot diep in de nacht boeken te schrijven, dat ik mijn kantoorbaan tenslotte met een diepe zucht van verlichting 'aan de wilgen gehangen' heb.

Dan de onvermijdelijke laatste vraag: Bent u getrouwd?
Nee, ik ben niet getrouwd. Ik zou niet weten, hoe ik ooit nog tijd had moeten vinden voor een eigen gezin. Het bevalt mij werkelijk uitstekend 'met mijn werk getrouwd' te zijn. Ik heb ook geen broers of zusters, maar ik kom voortdurend tijd te kort en wat verveling is, weet ik niet. Bovendien heb ik wat iemand ooit zo leuk 'gekozen familie' noemde, waaronder de twee petekinderen 'Anouk en Leontine' horen, die naar mijn boeken zijn genoemd.

Mijn vader kwam uit een echt Rotterdamse familie en mijn moeder was een Limburgse, zodat ik ook heel veel van Limburg houd en er graag ben. Toch woon ik het liefst in Rotterdam, maar niet midden in de stad, meer aan de buitenkant met een geweldig uitzicht op de Bergse Achterplas.

Ik weet, dat deze levensbeschrijving beknopt is en geen antwoord geeft op alle vragen, maar ik vertrouw erop, dat u mij het best leert kennen uit mijn boeken.
 

top